Ese për një poet

Mbi poezinë e Petrit Rukës

Në hapësirën e poezisë Petrit Ruka hyri si fluturim i një zogu, u pa ku qe drejtuar po s’u kuptua nga erdhi! Kjo befasi ndodhi ngaqë, rast disi i veçantë, u shfaq që në fillimet si poet! Me sa duket, tek hynte në hapësirën e përbashkët të poezisë ai kish një qiell të vetin poezie në shpirt. Në vitet ‘80 Petrit Ruka vinte i ri e me një poezi të re (natyrshëm, ndjeva kënaqësi të veçantë ngaqë vinte dhe nga viset e mia). Ai sillte vargje sa me mendim tej moshës dhe me ndjeshmëri të hollë prej djalërie. Na rrinin gjatë në mëndje e përcilleshin radhë pas radhe si poezi e si sentenca filozofie vargje të tilla emblematike të pathëna gjëkund: «Atdheu fillon te zemra./ Kufijtë e tij kalojnë te shpirti ynë/. Shtrij në një vijë të drejtë kapilarët, venat, arteret/ dhe ke matur gjithë kufijtë»!...

Per me shume lexoni gazeten "Telegraf"